Ανηφορίζοντας τον φρεσκοασφαλτοστρωμένο δρόμο προς τις Στενιές, μέσα στη γαλήνη του δειλινού και του πράσινου, η έκπληξη είναι μεγάλη και όμορφη όταν διαπιστώνεις ότι, κάτω από τα πλατάνια της πλατείας, χτυπά δυνατά η καρδιά της τέχνης και των ανθρώπων. Όχι της τέχνης των αιθουσών και των τίτλων, αλλά της τέχνης που αναδύεται αβίαστα μέσα από την καθημερινότητα, τη φύση, τις μνήμες και την προσωπική εμπειρία. Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού, κτίριο φορτωμένο με αναμνήσεις, έγινε το σκηνικό για μια έκθεση που ξεπέρασε κάθε προσδοκία, μια γιορτή δημιουργίας, συγκίνησης και αυθεντικότητας.
Η έκθεση αυτή δεν ήταν απλώς παρουσίαση έργων. Ήταν κατάθεση ψυχής. Καλλιτέχνες του τόπου, ντόπιοι ή με δεσμούς με τις Στενιές, ένωσαν τη ματιά τους και τα χέρια τους για να μιλήσουν για όσα αγαπούν. Τη φύση, τη θάλασσα, το φως, τις απλές καθημερινές στιγμές που διατηρούν μέσα τους κάτι ιερό. Πίνακες ζωγραφικής, ξυλόγλυπτα, φωτογραφίες, χειροτεχνήματα και αντικείμενα φτιαγμένα με μεράκι και ουσία συνέθεσαν μια έκθεση ταπεινή, αλλά γεμάτη μεγαλείο.
Κάθε έργο είχε μια ιστορία. Μια προσωπική διαδρομή. Κάποιοι καλλιτέχνες έδωσαν πνοή σε υλικά της φύσης, όπως το ξύλο και η πέτρα. Άλλοι αποτύπωσαν στον καμβά εικόνες του νησιού με βλέμμα στοργής και παρατήρησης. Όλα μαζί δημιούργησαν έναν χώρο ζεστό, ανθρώπινο. Οι πολλοί επισκέπτες δεν περιηγήθηκαν απλώς σε μια έκθεση. Περιπλανήθηκαν σε έναν κόσμο γεμάτο αναμνήσεις, αλήθειες και αγάπη για τον τόπο.
Η επιλογή του παλιού σχολείου ως χώρος φιλοξενίας δεν ήταν τυχαία. Το κτίριο, σύμβολο της κοινότητας, μετέφερε μια βαθύτερη σύνδεση. Από τις παιδικές μνήμες στη δημιουργική ωριμότητα. Η τέχνη δεν ήταν αποστασιοποιημένη. Ήταν κομμάτι της ίδιας της ζωής των ανθρώπων που την έφτιαξαν και αυτών που την είδαν.
Πίσω από την επιτυχία αυτής της εκδήλωσης, βρίσκεται η αφοσίωση των ανθρώπων που την οργάνωσαν, ο τοπικός σύλλογος, ο Δήμος, αλλά κυρίως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες που πίστεψαν ότι η τέχνη μπορεί να ανθίσει οπουδήποτε υπάρχει ειλικρίνεια και κοινό όραμα. Με ελάχιστους πόρους αλλά πολύ πάθος, κατάφεραν να στήσουν κάτι ουσιαστικό, μια πολιτιστική πράξη που ενώνει γενιές και ξυπνά αισθήσεις.
Τα πηγαδάκια και τα χαμόγελα ζωντάνεψαν την αυλή, τα παιδιά έπαιζαν χαρούμενα, η πρόεδρος του συλλόγου Φραγκούλα Χαζαπή ευχαρίστησε τον δήμαρχο, Θεοδόση Σουσούδη, για την ασφαλτόστρωση, τα κεράσματα που προσφέρθηκααν ήταν υπέροχα.
Αλλά μέσα στις αίθουσες του παλιού σχολείου, η ατμόσφαιρα γινόταν σχεδόν μαγική. Μια σιωπή γεμάτη σεβασμό, μια συγκίνηση κοινή σε όλους. Γιατί αυτή η έκθεση δεν ήταν μόνο τέχνη. Ήταν ένας καθρέφτης του τόπου και των ανθρώπων του. Ήταν απόδειξη πως όταν η δημιουργία γεννιέται από την καρδιά, αγγίζει βαθιά και μένει.
Γιάννης Βαθυάς