Χθες, Δευτέρα, μια μέρα μετά τη θεομηνία της Κυριακής που άφησε πληγές σε όλη τη χώρα και στην Άνδρο, μια απογευματινή στάση στο Νειμποριό ανέδειξε το μεγαλείο της φύσης. Εκεί όπου λίγες ώρες πριν η μανία του καιρού είχε δείξει το σκληρό της πρόσωπο, η εικόνα είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει. Τα άγρια κύματα είχαν δώσει τη θέση τους στη μπονάτσα, σαν να ήθελε η θάλασσα να ζητήσει σιωπηλά συγνώμη για την οργή της. Οι κύκνοι γλιστρούσαν ήρεμα στο νερό, απολαμβάνοντας τη θαλάσσια βόλτα τους, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Στον ουρανό, τα λευκά σύννεφα έπαιζαν το δικό τους παιχνίδι με τα σχήματα, θυμίζοντας πως η ομορφιά βρίσκεται συχνά στις μικρές, απλές στιγμές.
Στα Γιάλια, στο ίδιο σημείο όπου είχαν προκληθεί ζημιές, υπήρχε ήδη σημάδι ελπίδας και ένα αχνό ουράνιο τόξο κάπου στο Αιγαίο. Ευτυχώς, η δημοτική αρχή παρενέβη άμεσα, ώστε το πρόβλημα να μη επεκταθεί και να αποκατασταθούν οι φθορές. Μια απόδειξη ότι όταν υπάρχει θέληση και ευθύνη, οι δυσκολίες μπορούν να αντιμετωπιστούν. Το πέλαγος απλωνόταν μπροστά σαν μπλε υπόμνηση της απεραντοσύνης του κόσμου αλλά και των καλά κρυμμένων μυστικών που κρύβονται στα βάθη του. Μια εικόνα που σε κάνει να νιώθεις μικρός, αλλά ταυτόχρονα κομμάτι κάτι μεγάλου.
Ο πρωινός περίπατος, προτού ο ουρανός αρχίσει να γίνεται γκρίζος, αποκάλυπτε έναν θαυμαστό κόσμο ζωής. Οι αμυγδαλιές, σύμβολο του ερχομού της άνοιξης, είχαν ήδη αρχίσει να ανθίζουν. Δίπλα τους, αγριολούλουδα ξεπρόβαλλαν μέσα από το άγριο χώμα, χωρίς να χρειάζονται εύφορη γη για να υπάρξουν. Αυτή η εικόνα είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της φύσης. Η ομορφιά και η ζωή βρίσκουν τρόπο να γεννηθούν ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Κάπως έτσι είναι και οι όμορφοι άνθρωποι στη ζωή. Και όταν λέμε όμορφοι, δεν εννοούμε μόνο την εξωτερική εμφάνιση. Η πραγματική ομορφιά είναι η εσωτερική. Είναι η καλοσύνη, η δύναμη να σταθείς δίπλα στον άλλον. Είναι η ικανότητα να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα. Αυτή είναι η ομορφιά που χτίζει τον κόσμο στον οποίο θέλουμε να ζούμε.
Ζούμε σε μια εποχή όπου συχνά προβάλλεται η εξωτερική εικόνα. Όμως, η εξωτερική ομορφιά είναι στιγμιαία. Μπορεί να εντυπωσιάσει, αλλά δεν μπορεί να κρατήσει. Η εσωτερική ομορφιά, αντίθετα, μεγαλώνει με τον χρόνο. Διαμορφώνεται μέσα από εμπειρίες, μέσα από δυσκολίες, μέσα από επιλογές. Είναι η ομορφιά που φαίνεται στον τρόπο που μιλάμε, στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες.
Κάποιος μπορεί να πει ναι, αλλά υπάρχουν και άσχημα πράγματα στη ζωή. Υπάρχουν και άνθρωποι δύσκολοι, άνθρωποι που πληγώνουν, άνθρωποι που λειτουργούν σκληρά. Αυτό είναι αλήθεια. Όμως δεν μπορούμε να πετάξουμε τίποτα και κανένα εύκολα. Δεν ξέρουμε ποια πληγή έχει διαμορφώσει έναν δύσκολο χαρακτήρα. Δεν γνωρίζουμε τι έχει ζήσει κάποιος για να εκφράζεται με τρόπους που ίσως μας φαίνονται αδόκιμοι ή εκτός κοινωνικού πλαισίου.
Από θεολογική σκοπιά υπάρχει η συγχώρεση. Από ανθρώπινη υπάρχει η ανοχή στη διαφορετικότητα. Και πάνω από όλα υπάρχει το καλό παράδειγμα. Το φως δεν έρχεται με λόγια, αλλά με πράξεις. Ένας άνθρωπος που δείχνει κατανόηση, που δεν βιάζεται να κρίνει, που προσπαθεί να καταλάβει, μπορεί να αλλάξει πολύ περισσότερα από όσα νομίζει.
Η ομορφιά είναι κάτι που βλέπουμε. Είναι και κάτι που δημιουργούμε. Είναι στις καθημερινές μικρές πράξεις αλλά και στις μεγάλες αποφάσεις. Στο χαμόγελο που δίνουμε χωρίς λόγο. Στη βοήθεια που προσφέρουμε χωρίς να μας ζητηθεί. Στη δύναμη να συνεχίζουμε μετά από μια θεομηνία, κυριολεκτική ή συμβολική.
Όπως η φύση μετά την καταιγίδα ξαναβρίσκει την ισορροπία της, έτσι και οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη να ξαναβρούν τη δική τους. Η θάλασσα ηρεμεί. Τα σύννεφα ανοίγουν. Τα λουλούδια ανθίζουν. Και οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι. Η ομορφιά είναι επιλογή. Να επιλέγουμε να βλέπουμε το καλό. Να επιλέγουμε να δημιουργούμε καλό. Να επιλέγουμε να γινόμαστε λίγο πιο καλοί κάθε μέρα, επιδιώκοντας αλλά και γνωρίζοντας ότι δεν αγγίξουμε ποτέ την τελειότητα.
Η αληθινή ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη φύση γύρω μας. Βρίσκεται, κυρίως, μέσα μας. Και αυτή είναι η ομορφιά που αξίζει να καλλιεργούμε.
Γιάννης Βαθυάς