Σε μια εποχή όπου οι ειδήσεις ταξιδεύουν με αστραπιαία ταχύτητα και χάνονται το ίδιο εύκολα μέσα στον ωκεανό της πληροφορίας, η αξία του Τύπου, και ιδίως του πανελλήνιου, παραμένει ανεκτίμητη. Τέσσερις δεκαετίες εργασίας μέσα σε αυτόν τον χώρο μού έδειξαν πως η δημοσιογραφία, όταν ασκείται με ευθύνη και ήθος, μπορεί να διαμορφώσει συνειδήσεις, να στηρίξει τη δημοκρατία, να αποτυπώσει την ιστορία της κάθε εποχής. Ο πανελλήνιος Τύπος είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της δημόσιας ζωής, μια κιβωτός γεγονότων, ιδεών και αληθειών που συνδέουν ολόκληρη τη χώρα.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το ευρύ πεδίο, ο περιφερειακός έντυπος Τύπος επιμένει να στέκεται όρθιος. Και όχι απλώς όρθιος. Στέρεος, ουσιαστικός, βαθιά ανθρώπινος. Δεν λειτουργεί με τη λογική της κατανάλωσης, ούτε επιδιώκει να εντυπωσιάσει με θόρυβο. Ο έντυπος Τύπος της περιφέρειας είναι η φωνή του τόπου, μια φωνή που γνωρίζει κάθε ανηφόρα, κάθε δυσκολία, κάθε μικρή νίκη της τοπικής κοινωνίας. Είναι μια ζωντανή μνήμη δεμένη με το χαρτί.
Η συμβολή του είναι πολύτιμη όχι μόνο για όσους ζουν στον τόπο τους, αλλά και, ίσως πιο έντονα, για όσους ζουν μακριά. Για εκείνους που έφυγαν για σπουδές, για δουλειά, για μια νέα ζωή σε άλλη άκρη της Ελλάδας ή του κόσμου, το έντυπο τοπικό φύλλο είναι γέφυρα, παρηγοριά, πυξίδα. Είναι ο τρόπος να μην χαθεί η επαφή με τις ρίζες. Να μην σβήσει η εικόνα της πατρίδας. Να ανανεώνεται συχνά η εσωτερική υπόσχεση της επιστροφής.
Ανάμεσα στα παραδείγματα περιφερειακής δημοσιογραφίας που τιμούν αυτό τον ρόλο με αφοσίωση και ήθος, ξεχωρίζει η Ανδριακή Press, ένα έντυπο που αποτελεί πνευματικό πνεύμονα και σταθερό σημείο αναφοράς για την Άνδρο. Δεν είναι απλώς μια εφημερίδα. Είναι κεφάλαιο της ταυτότητας του νησιού, ένας χώρος όπου καταγράφονται όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και οι αξίες μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Κεντρική μορφή αυτής της διαδρομής είναι η Μαριάννα Φωτοπούλου-Μαργέτη, μια γυναίκα που δεν διαχειρίζεται απλώς μια παρακαταθήκη. Τη ζει, την τιμά και την εξελίσσει καθημερινά. Η συμβολή της ξεπερνά τα όρια της δημοσιογραφικής ευθύνης. Με συνέπεια, ευαισθησία και διορατικότητα, κρατά το έντυπο σύγχρονο χωρίς να χάνει την ψυχή του, παραδοσιακό χωρίς να μένει στάσιμο, ανθρώπινο χωρίς να γίνεται εσωστρεφές. Αυτή η ισορροπία δεν είναι εύκολη και γι’ αυτό είναι πολύτιμη.
Για όλα αυτά, το προσωπικό ευχαριστώ προς εκείνη δεν αφορά μόνο τη συνεργασία, αν και είναι άψογη σε κάθε της μορφή. Δεν αφορά μόνο τη φιλοξενία των δικών μου κειμένων στη στήλη του Ναύτη. Αφορά πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο πίσω από το επάγγελμα. Τον τρόπο που σέβεται, που ακούει, που στηρίζει, που δημιουργεί χώρο. Σε έναν χώρο απαιτητικό και συχνά απρόσωπο, η ανθρώπινη στάση είναι ό,τι πιο σπάνιο. Και γι’ αυτό είμαι βαθιά ευγνώμων.
Αλλά ο έντυπος Τύπος της περιφέρειας δεν είναι σημαντικός μόνο στην Άνδρο. Είναι η ανάσα κάθε μικρής πατρίδας. Και στη δική μου ιδιαίτερη πατρίδα, στη Μήλο, αυτόν τον ρόλο τον κρατά με αγάπη και αφοσίωση η Φωνή της Μήλου. Ένα έντυπο που, όπως και η Ανδριακή Press, δεν καταγράφει απλώς τα γεγονότα του νησιού, τα διαφυλάσσει. Είναι ένας θησαυρός της Μήλου, μια κιβωτός της καθημερινότητας, της παράδοσης, της κουλτούρας και της συλλογικής μνήμης.
Πίσω από αυτή την πολύτιμη προσπάθεια βρίσκονται ο Γιάννης Μαθιουδάκης και η Μαίρη, δύο άνθρωποι που κρατούν ζωντανό αυτό το έργο με πείσμα, συνέπεια και βαθιά αγάπη για τον τόπο. Η δουλειά τους δεν είναι απλή. Είναι φροντίδα. Είναι ευθύνη απέναντι στη Μήλο. Είναι μια συνεχής υπενθύμιση ότι η τοπική ενημέρωση δεν είναι επάγγελμα, αλλά αποστολή.
Γι’ αυτό και προς αυτούς απευθύνω επίσης ένα θερμό και ειλικρινές ευχαριστώ. Γιατί χάρη στη δική τους επιμονή, οι Μηλιοί, όπου κι αν βρίσκονται, έχουν έναν σταθερό σύνδεσμο με την πατρίδα τους. Έναν σύνδεσμο που ενώνει, παρηγορεί, ενημερώνει και μας κάνει όλους να αισθανόμαστε ακόμη λίγο εκεί. Ακριβώς όπως αισθανθήκαμε με τον Γέροντα Ευδόκιμο, εδώ στην Άνδρο, όταν μας φιλοξένησε η εφημερίδα και του την πήγα.
Όταν κοιτάξει κανείς συνολικά τον περιφερειακό έντυπο Τύπο, συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται απλώς για μέσα ενημέρωσης. Είναι συστήματα ζωής. Είναι κοινότητες από μόνες τους. Είναι οι τόποι μας τυπωμένοι στο χαρτί, ίσως η πιο απτή, γήινη και ανθρώπινη μορφή δημοσιογραφίας. Εκεί όπου η είδηση δεν χάνεται σε δευτερόλεπτα, αλλά μένει. Εκεί όπου η μνήμη δεν ξεθωριάζει, αλλά διατηρείται. Εκεί όπου η αλήθεια δεν χρειάζεται εντυπωσιασμό, μόνο ακεραιότητα.
Η Ανδριακή Press, η Φωνή της Μήλου και οι άνθρωποι που τις κρατούν ζωντανές αποδεικνύουν ότι ο έντυπος Τύπος της περιφέρειας δεν είναι απλώς χρήσιμος, είναι απαραίτητος. Είναι η συνείδηση των μικρών μας πατρίδων. Η φωνή τους. Η κληρονομιά τους.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται με την ποιότητα, την αγάπη και την αφοσίωση της Μαριάννας Φωτοπούλου-Μαργέτη, του Γιάννη Μαθιουδάκη και της Μαίρης, τόσο οι τόποι μας θα συνεχίζουν να έχουν καρδιά που χτυπά δυνατά και αυτή η καρδιά θα τυπώνεται, σε πείσμα των καιρών, σε κάθε νέο φύλλο.
Γιάννης Βαθυάς