Πήγαινέ με όπου θέλεις, ταξιτζή, τραγούδησε κάποτε ο Στράτος Διονυσίου, δίνοντας φωνή στην απόγνωση, στη φυγή, στην ανάγκη του ανθρώπου να αφεθεί σε κάποιον άλλον όταν βαραίνει η ψυχή. Κι αν στο τραγούδι ο ταξιτζής γίνεται συνοδός ενός πόνου, στη ζωή μας γίνεται συνοδός της καθημερινότητας, της χαράς, της ανάγκης, της ζωής ολόκληρης. Κάπως έτσι, με μουσική διάθεση και ανθρώπινη ζεστασιά, κύλησε και η κοπή της πίτας των οδηγών ταξί Άνδρου.
Η βραδιά δεν άργησε να αποκτήσει ρυθμό. Από νωρίς, το κέφι άρχισε να ανεβαίνει, σαν ταξίμετρο που ξεκινάει διαδρομή χωρίς να ξέρει πού θα καταλήξει. Και τελικά, η διαδρομή κράτησε πολύ. Μέχρι αργά. Πολύ αργά. Με γέλια, τραγούδια, πειράγματα και εκείνη την αίσθηση της συντροφικότητας που μόνο οι άνθρωποι της ζωής ξέρουν να δημιουργούν.
Οι οδηγοί ταξί της Άνδρου είναι οι πρώτοι που θα συναντήσεις φτάνοντας στο νησί και οι τελευταίοι που θα σε αποχαιρετήσουν φεύγοντας. Είναι αυτοί που θα σε μεταφέρουν μέσα στη νύχτα, που θα περιμένουν υπομονετικά ηλικιωμένους, που θα ακούσουν ιστορίες, παράπονα, χαρές και καημούς. Κι όμως, αυτή η επαγγελματική τάξη έχει συχνά λοιδωρηθεί, κυρίως στο παρελθόν, εξαιτίας λίγων κακών επαγγελματιών που στιγμάτισαν άδικα τους πολλούς.
Η βραδιά της πίτας, όμως, έμοιαζε να αποκαθιστά ισορροπίες. Να θυμίζει πως πίσω από το τιμόνι υπάρχουν άνθρωποι με ήθος, κόπο και προσφορά. Άνθρωποι που κρατούν την κοινωνία σε κίνηση, όχι μόνο με ρόδες, αλλά με σχέσεις εμπιστοσύνης. Και αυτό φάνηκε στον τρόπο που διασκέδασαν, αυθεντικά, χωρίς προσποίηση.
Όταν ακούστηκε το τραγούδι, δεν θα μπορούσε να λείψει ο χορός. Ένας οδηγός, γνωστός για τη χορευτική ικανότητά του, σηκώθηκε και χόρεψε. Δεν χόρευε, αφηγούνταν. Με τα βήματά του, έλεγε ιστορίες δρόμων, νυχτερινών βαρδιών, μοναχικών διαδρομών και χαρούμενων επιστροφών. Και το τραγούδι, με τους στίχους και τους συντελεστές του, έμοιαζε να τραγουδά μαζί του.
Πήγαινέ με όπου θέλεις, ταξιτζή. Απόψε ο προορισμός ήταν ξεκάθαρος, στη χαρά, στην αναγνώριση, στη συλλογική μνήμη μιας επαγγελματικής ομάδας που αξίζει σεβασμό. Γιατί κάποιοι δεν οδηγούν απλώς. Μεταφέρουν ανθρώπους, ζωές και στιγμές. Και αυτό δεν μετριέται με κανένα ταξίμετρο.
Γιάννης Βαθυάς