Υπάρχουν στη ζωή μας γεγονότα που τα χαρακτηρίζουμε και τα ονομάζουμε σημαντικά. Δουλειές, τίτλοι, επιτυχίες, αποτυχίες, αποφάσεις που παρουσιάζονται συχνά ως καθοριστικές. Είναι αυτά που γεμίζουν βιογραφικά, λόγους και δημόσιες αφηγήσεις. Κι όμως, όσο περνούν τα χρόνια, κάτι μέσα μας αρχίζει να ψιθυρίζει ότι το βάρος και η ουσία δεν βρίσκονται μόνο εκεί. Ότι η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή προόδου, όπως συχνά μας την περιγράφουν, αλλά ένα μωσαϊκό από μικρές, φαινομενικά ασήμαντες στιγμές.
Νωρίς το πρωί, Ανδριώτης, που με τιμά με τη φιλία του, πέρασε από το σπίτι, κρατώντας στα χέρια του χόρτα που είχε μαζέψει ο ίδιος. Όχι από πάγκο, όχι από συσκευασία με ετικέτα και ημερομηνία λήξης. Από τη γη. Από περπάτημα, γνώση, εμπειρία που δεν διδάσκεται σε σεμινάρια ούτε πιστοποιείται με σφραγίδες. Από μια σχέση με τον τόπο που δεν χρειάζεται μεσάζοντες.
Ακολούθησε το καθάρισμα. Μια διαδικασία που δεν είναι γρήγορη, ειδικά αν πρόκειται για κάτι που δεν κάνεις κάθε μέρα. Θέλει χρόνο, υπομονή, προσοχή. Φύλλο το φύλλο, κοτσάνι το κοτσάνι. Δεν επιταχύνεται, δεν αυτοματοποιείται, δεν χωρά σε χρονοδιάγραμμα και που σου δίνει χώρο και χρόνο σκέψης. Κι ίσως γι’ αυτό έχει αξία. Σε έναν κόσμο που όλα μετρώνται με δείκτες και αποδόσεις, τέτοιες διαδικασίες μοιάζουν σχεδόν ανυπάκουες.
Το βράδυ, το ποτήρι με το ζεστό χορτόζουμο, αρωματισμένο με λεμόνι Ανδριώτικο, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τροφή. Ήταν μια πράξη απλότητας. Μια μικρή πολυτέλεια χωρίς κόστος, χωρίς διαφήμιση, χωρίς χορηγό. Ένα αποτέλεσμα που δεν είχε περάσει από καμία στρατηγική ανάπτυξης αλλά παρόλα αυτά είχε ουσία, γεύση και ζεστασιά.
Στη ζωή μας συμβαίνουν μεγάλα πράγματα. Στον πλανήτη, στη χώρα, στα νησιά μας. Κάποια μονοπωλούν το ενδιαφέρον μέχρι να ξεχαστούν από το επόμενο μεγάλο θέμα, μας δοκιμάζουν, κάποια μας διαμορφώνουν, κάποια μας προσπερνούν χωρίς να μας ρωτήσουν. Όμως αυτό που τελικά μας κρατά όρθιους δεν είναι μόνο οι μεγάλες αποφάσεις, πολύ περισσότερο τα μεγάλα λόγια. Είναι οι μικρές χαρές που καταφέρνουμε να διασώσουμε μέσα στην καθημερινότητα. Εκείνες που δεν χωρούν σε δελτία τύπου ούτε σε μεγαλόστομες υποσχέσεις.
Ένα τηλεφώνημα χωρίς σκοπιμότητα. Μια καλημέρα με αυθόρμητο χαμόγελο. Ένα πιάτο φαγητό φτιαγμένο με φροντίδα. Ένα δώρο που δεν συνοδεύεται από αντάλλαγμα. Μικρές πράξεις που θυμίζουν ότι η αξία δεν προκύπτει πάντα από το μεγάλο σχέδιο, αλλά από τις σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης που χτίζονται αθόρυβα.
Αυτές οι μικρές χαρές μπορεί να μας ενοχλούν και λίγο, γιατί αποκαλύπτουν πόσο περιττός είναι συχνά ο θόρυβος. Πόσο εύθραυστες είναι οι βεβαιότητες όταν συγκριθούν με κάτι απλό και αληθινό. Και πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η ζωή, αν δίναμε μεγαλύτερη αξία σε όσα μας ενώνουν.
Αν σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτές τις στιγμές, ίσως καταλάβουμε ότι εκεί κρύβεται το πραγματικό νόημα. Όχι στη διαρκή αναμονή του μεγάλου, αλλά στη φροντίδα του μικρού. Γιατί αυτές οι μικρές χαρές είναι που κρατούν τη ζωή μας ζεστή. Σαν ένα ποτήρι χορτόζουμο ένα ήσυχο βράδυ, με βροχή και με τη θέα του κυματισμένου Νειμποριού.
Γιάννης Βαθυάς