Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια για να αποκτήσουν βάρος. Στιγμές που η αξία τους κρύβεται στο απλό. Σε μια αίθουσα γεμάτη γνώριμα πρόσωπα, σε ένα βλέμμα που συναντά ένα άλλο χωρίς βιασύνη, σε μια σιωπή που δεν είναι αμηχανία αλλά κοινή μνήμη. Η κοπή της πίτας του Συλλόγου Αγίου Νικολάου στο Niki ήταν ακριβώς μια τέτοια στιγμή. Όχι μια τυπική εκδήλωση του ημερολογίου, αλλά μια συνάντηση που θύμιζε γιατί οι τόποι αντέχουν στον χρόνο, επειδή τους κρατούν ζωντανούς οι άνθρωποι.
Τέσσερα χωριά, Λάμυρα, Στραπουργιές, Μεσαθούρι, Υψηλού. Ονόματα που για κάποιους είναι απλώς σημεία στον χάρτη, μα για όσους τα κουβαλούν μέσα τους είναι ιστορίες, διαδρομές, πρόσωπα. Είναι πρωινά με καθαρό αέρα, απογεύματα με κουβέντα στις αυλές, γιορτές που στήνονταν χωρίς πρόγραμμα αλλά με καρδιά. Αυτή η κοινή καταγωγή δεν χρειάζεται να δηλωθεί, αναγνωρίζεται. Φαίνεται στον τρόπο που οι άνθρωποι κάθονται δίπλα-δίπλα, στον τρόπο που ακούν ο ένας τον άλλον, ακόμα και στις μικρές παύσεις ανάμεσα στις κουβέντες.
Ο Σύλλογος Άγιος Νικόλαος δεν είναι αποκομμένος από την καθημερινότητα. Είναι προέκτασή της. Υπάρχει για να θυμίζει ότι ο τόπος δεν είναι δεδομένος, ότι χρειάζεται φροντίδα για να παραμείνει ανθρώπινος. Όχι με εντυπωσιακές παρεμβάσεις ή μεγαλόστομες υποσχέσεις, αλλά με σταθερά, ουσιαστικά βήματα. Με έργα που ίσως δεν τραβούν τα φώτα, αλλά κάνουν τη διαφορά.
Μέσα από συνεργασία με τον Δήμο, τη στήριξη δωρητών και, κυρίως, τη διάθεση ανθρώπων που δεν έμειναν θεατές, έγιναν πράγματα που άφησαν θετικό αποτύπωμα στα χωριά. Όχι γιατί όλα κύλησαν ιδανικά, αλλά γιατί υπήρξε κοινή προσπάθεια και πίστη ότι αξίζει η προσπάθεια.
Σε τέτοιες στιγμές γίνεται φανερό ότι ένας Σύλλογος δεν είναι ένα Διοικητικό Συμβούλιο ή λίγα δραστήρια μέλη. Είναι μια κοινότητα σε κίνηση. Είναι εκείνοι που προσφέρουν σιωπηλά, εκείνοι που είναι παρόντες ακόμα κι όταν δεν έχουν χρόνο ή διάθεση να πρωταγωνιστήσουν. Είναι και όσοι διαφωνούν, γιατί η διαφωνία, όταν γίνεται με σεβασμό, είναι ένδειξη ενδιαφέροντος και όχι ρήξης.
Η κοπή της πίτας, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αποκτά άλλο νόημα. Είναι μια μικρή τελετουργία μοιράσματος. Ένα σύμβολο ότι ξεκινάμε τη χρονιά μαζί, χωρίς διακρίσεις, χωρίς ρόλους που μας χωρίζουν. Το βλέμμα δεν μένει μόνο στο παρελθόν. Η ελπίδα που εκφράστηκε δεν ήταν γενική και αφηρημένη. Ήταν μια ήσυχη αλλά σταθερή πεποίθηση ότι μπορούν να γίνουν κι άλλα και περισσότερα και καλύτερα. Με μέτρο, με σεβασμό στον χαρακτήρα του τόπου, χωρίς να αλλοιωθεί αυτό που τον κάνει ξεχωριστό.
Η ζεστασιά και η συγκίνηση της ημέρας, λόγω των πρόσφατων απωλειών και η τήρηση ενός λεπτού σιγής, δεν ήταν στιγμιαίες. Ήταν υπενθύμιση. Ότι, παρά τις δυσκολίες, υπάρχει κάτι σταθερό, η κοινή φροντίδα για τον τόπο. Καλή χρονιά, λοιπόν. Με υγεία, καθαρή σκέψη και διάθεση για προσφορά. Με δύναμη, μέτρο και ουσία. Και με τη σιγουριά ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, οι τόποι δεν σιωπούν, συνεχίζουν να ζουν.
Γιάννης Βαθυάς