Κάθε φορά που πηγαίνω στις Μαίνητες συγκινούμαι. Είναι εκείνος ο αργαλειός αριστερά, μόλις μπαίνουμε στη στέγη του συλλόγου, που φέρνει στα μάτια μου τη γιαγιά μου, την Ανεζινιώ, με το αδράχτι να φτιάχνει καλλιτεχνήματα που ακόμα κοσμούν τα σπίτια μας. Θυμάμαι τα δάχτυλά της να κινούνται γρήγορα, σχεδόν μαγικά, καθώς έπλεκε ιστορίες μέσα στο νήμα. Ύφαινε την οικογενειακή μας παράδοση με αγάπη. Αυτός ο αργαλειός στις Μαίνητες δεν βρίσκεται εκεί ως μουσειακό είδος αλλά ως πεδίο μάθησης, και μάλιστα με μεγάλη συμμετοχή. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, σκύβουν πάνω του με σεβασμό, συνεχίζοντας μια τέχνη που δεν θέλει να σβήσει.
Οι Μαίνητες έχουν αυτό το σπάνιο χάρισμα, να κρατούν το παλιό ζωντανό χωρίς να το φυλακίζουν στο παρελθόν. Η στέγη του συλλόγου γίνεται ένας τόπος συνάντησης, ανταλλαγής και μνήμης. Στους τοίχους δεσπόζουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πρόσωπα ανθρώπων που έζησαν, δούλεψαν, γέλασαν και κράτησαν όρθια την κοινότητα. Κάθε φωτογραφία μοιάζει να ψιθυρίζει μια ιστορία, να θυμίζει από πού ξεκινήσαμε και ποιοι είμαστε. Οι ιστορίες περνούν από γενιά σε γενιά, όχι μέσα από βιβλία, αλλά μέσα από πράξεις, γεύσεις, τραγούδια και μυρωδιές.
Απόψε όμως, την ώρα του ηλιοβασιλέματος, ήταν το άρωμα από τους λουκουμάδες που με χαμόγελο ετοίμαζαν τα επαγγελματικά χέρια που γέμιζε τον αέρα. Το χρυσαφένιο τους χρώμα, το μέλι που γυαλίζει πάνω τους, η κανέλα όλα έμοιαζαν σαν ένα γλυκό καλωσόρισμα στην αποκριάτικη περίοδο.
Η αποψινή βραδιά, μια εισαγωγή στην αποκριά, είχε ρακί, μαστίχα και κυρίως τη ζεστασιά της φιλανθρωπίας, καθώς τα έσοδα θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Αυτό είναι που κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο ξεχωριστή. Η χαρά δεν είναι μόνο διασκέδαση, είναι και προσφορά. Είναι η αίσθηση ότι όλοι μαζί μπορούμε να στηρίξουμε κάποιον που το έχει ανάγκη. Τα ποτήρια σηκώνονται, τα χαμόγελα ανοίγουν και η καρδιά γίνεται πιο ελαφριά.
Το κέφι ανέβηκε όταν ομάδα μασκαράδων έκανε αιφνίδια την εμφάνισή της, θυμίζοντας σε όλους ότι αυτή η ζωή, η γεμάτη έγνοιες, έχει ανάγκη ισορροπίας, τις στιγμές της χαράς. Με χρώματα, γέλια και πειράγματα μπήκαν στον χώρο σαν ανεμοστρόβιλος. Μικροί και μεγάλοι τους υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα. Κάποιοι μπήκαν αμέσως στον χορό, άλλοι απλώς τους κοιτούσαν με μάτια που έλαμπαν.
Οι αποκριές πάντα έχουν κάτι απελευθερωτικό. Είναι εκείνες οι μέρες που μπορείς να αφήσεις για λίγο τα βάρη στην άκρη. Να γελάσεις πιο δυνατά, να τραγουδήσεις πιο ελεύθερα, να θυμηθείς ότι η ζωή δεν είναι μόνο υποχρεώσεις. Και στις Μαίνητες αυτό το συναίσθημα γίνεται πιο έντονο, γιατί συνοδεύεται από κοινότητα και παράδοση.
Κάποια στιγμή επιστρέφω με το βλέμμα στον αργαλειό. Στέκεται εκεί ήσυχος, σαν φύλακας της μνήμης. Σκέφτομαι τη γιαγιά μου, σκέφτομαι όλους εκείνους που πέρασαν πριν από εμάς και κράτησαν ζωντανά αυτά τα έθιμα. Και νιώθω ευγνωμοσύνη που μπορώ να βρίσκομαι εδώ, σε έναν τόπο που τιμά το παρελθόν αλλά, συγχρόνως, γιορτάζει το παρόν και δημιουργεί το μέλλον του.
Και κάθε φορά που φεύγω από τις Μαίνητες παίρνω μαζί μου λίγο από αυτό το φως. Μέχρι την επόμενη φορά που θα περάσω την πόρτα της στέγης, θα δω τον αργαλειό στα αριστερά και θα νιώσω ξανά εκείνη τη γλυκιά συγκίνηση που μόνο οι αληθινές ρίζες μπορούν να χαρίσουν.
Γιάννης Βαθυάς