Λέγεται συχνά ότι οι κακές ειδήσεις είναι εκείνες που τραβούν το ενδιαφέρον, που πουλάνε. Ίσως γιατί σοκάρουν, ίσως γιατί ξυπνούν τον φόβο, ίσως γιατί επιβεβαιώνουν μια κρυφή αγωνία που όλοι κουβαλάμε. Μετά από σαράντα χρόνια στη δημοσιογραφία, όμως, θα το πω όσο πιο καθαρά γίνεται, οι κακές ειδήσεις δεν πουλάνε, πονάνε.
Έτσι ξύπνησε και η Άνδρος. Η ναυτομάνα Άνδρος. Με μια είδηση που πάγωσε για λίγο τον χρόνο. Ένα φορτηγό πλοίο βυθίστηκε στα νερά της. Σε έναν τόπο που η θάλασσα δεν είναι τοπίο, αλλά ταυτότητα, μνήμη και μοίρα, τέτοιες ειδήσεις δεν είναι ποτέ απλές. Είναι προσωπικές.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το πρώτο κύμα αγωνίας, ήρθε σχεδόν αμέσως η πιο σημαντική πληροφορία. Και οι εννέα ναυτικοί είναι καλά στην υγεία τους. Εκεί, κάπου ανάμεσα στην ανησυχία και την ανακούφιση, βρίσκεται η ουσία αυτής της ιστορίας. Όχι στο ναυάγιο αυτό καθαυτό, αλλά στους ανθρώπους που βγήκαν ζωντανοί από αυτό.
Τους είδα στο Κέντρο Υγείας. Όχι ως αριθμούς, όχι ως διασωθέντες, αλλά ως ανθρώπους. Με εκείνο το βλέμμα που δεν περιγράφεται εύκολα. Ένα βλέμμα που κουβαλάει την ένταση της στιγμής, την κούραση, τον φόβο που μόλις έχει περάσει, αλλά και κάτι ακόμα, μια σιωπηλή ευγνωμοσύνη. Σαν να έχουν επιστρέψει από κάπου μακριά, χωρίς να το είχαν σχεδιάσει.
Γύρω τους, μια ήρεμη αλλά αποφασιστική κινητοποίηση. Οι άνθρωποι του Κέντρου Υγείας γιατροί, νοσηλευτές, διοικητικό προσωπικό έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά. Στάθηκαν στο ύψος της στιγμής. Χωρίς περιττά λόγια, χωρίς υπερβολές, με επαγγελματισμό και αίσθημα ευθύνης.
Οι αρχές, βεβαίως, έκαναν αυτό που όφειλαν και το έκαναν καλά. Η κινητοποίηση του Λιμεναρχείου ήταν άμεση, ο συντονισμός αποτελεσματικός, η διάσωση υποδειγματική. Αυτά πρέπει να λέγονται, έστω και χωρίς πολλές λέξεις. Γιατί πίσω από κάθε επιχείρηση υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν αποφάσεις σε δευτερόλεπτα. Και ο Δήμος με την Υπηρεσία Πρόνοιας να προσφέρει τα απαραίτητα, όχι από καθήκον αλλά από ουσιαστικό ενδιαφέρον. Περισσότερο από όλους οι ιδιώτες που συνέτρεξαν αυτοβούλως και προθύμως. Τους είδα με τα μάτια μου. Συγκινείσαι, λες ναι είμαστε άνθρωποι.
Αλλά η είδηση δεν σταματά εκεί. Γιατί αν μείνουμε μόνο στη διάσωση, χάνουμε το βαθύτερο νόημα. Αυτό που κάνει αυτή την ιστορία να ξεχωρίζει δεν είναι ότι αποφεύχθηκε μια τραγωδία. Είναι το πώς αποφεύχθηκε. Είναι η αλυσίδα των ανθρώπων που λειτούργησαν σωστά, σχεδόν ενστικτωδώς. Ο καθένας στον ρόλο του. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Η Άνδρος δεν είναι τυχαία ναυτομάνα. Έχει μάθει να ζει με τη θάλασσα και με ό,τι αυτή φέρνει. Χαρές και λύπες, επιστροφές και απώλειες. Ίσως γι’ αυτό, σε στιγμές σαν κι αυτή, ενεργοποιείται κάτι βαθύτερο. Μια συλλογική μνήμη που λέει ότι κανείς δεν είναι ξένος όταν κινδυνεύει στη θάλασσα.
Και κάπως έτσι, μια είδηση που θα μπορούσε να είναι κακή, μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Όχι καλή με την επιφανειακή έννοια. Αλλά ουσιαστική. Μια υπενθύμιση ότι, παρά όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε, υπάρχει ακόμη αυτό το νήμα που μας κρατά ενωμένους. Οι εννέα ναυτικοί είναι καλά. Αυτή είναι η είδηση. Και ίσως, για μια φορά, αυτό αρκεί. Τα υπόλοιπα θα τα βρουν οι αρμόδιες αρχές.
Γιατί ναι, οι κακές ειδήσεις πονάνε. Αλλά οι στιγμές που δεν γίνονται τραγωδίες, χάρη στους ανθρώπους, αξίζουν να λέγονται πιο δυνατά.
Γιάννης Βαθυάς