Ο δήμαρχος δεν θέλει νερό

Ο δήμαρχος δεν θέλει καθαριότητα

Ο δήμαρχος δεν θέλει επαρκή φωτισμό

Ο δήμαρχος δεν θέλει λιμάνι

Ο δήμαρχος δεν θέλει να κλείσει η πληγή Ξενία

Ο δήμαρχος δεν θέλει κλειστό γήπεδο

Ο δήμαρχος δεν θέλει πολεοδομικό σχέδιο που να υπηρετεί την ανάπτυξη

Ο δήμαρχος δεν θέλει τουρισμό

Ο δήμαρχος δεν θέλει γιατρούς στο Κέντρο Υγείας

Ο δήμαρχος δεν θέλει σχολεία και εκπαιδευτικούς

Ο δήμαρχος δεν θέλει πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες

Ο δήμαρχος δεν θέλει συναίνεση

Αν παρακολουθήσει κανείς τη δημόσια συζήτηση των τελευταίων μηνών, θα σχηματίσει την εντύπωση ότι ο δήμαρχος είναι ένας άνθρωπος που σηκώνεται κάθε πρωί με μία και μόνη σκέψη, τι άλλο να μην θέλει να κάνει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο έλεγχος της δημοτικής αρχής είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και καθήκον της αντιπολίτευσης. Είναι θεσμική της υποχρέωση να ασκεί κριτική, να επισημαίνει λάθη, να αναδεικνύει προβλήματα και να απαιτεί λύσεις. Χωρίς αυτή τη λειτουργία, καμία δημοκρατία δεν μπορεί να σταθεί. Η ύπαρξη αντιπολίτευσης δεν είναι εμπόδιο, είναι εγγύηση για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.

Ωστόσο, η κριτική έχει αξία μόνο όταν στηρίζεται στην πραγματικότητα. Και εδώ είναι που τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται. Γιατί το τελευταίο διάστημα, σε πολλές από τις αιτιάσεις που προβάλλονται φαίνεται να αγνοούνται όχι μόνο οι απαντήσεις της δημοτικής αρχής, αλλά και τα ίδια τα επίσημα έγγραφα, οι πρωτοβουλίες, οι μελέτες και οι αποφάσεις που είναι στη διάθεση όλων.

Όταν επαναλαμβάνονται διαρκώς τα ίδια ενώ ήδη έχει δρομολογηθεί η λύση κάτι δεν ταιριάζει. Φυσικά, τίποτα δεν είναι τέλειο. Υπάρχουν καθυστερήσεις, γραφειοκρατικά εμπόδια, έργα που τραβούν σε μάκρος και ζητήματα που δεν λύνονται όσο γρήγορα θα ήθελαν όλοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αλλά άλλο είναι η τεκμηριωμένη παρατήρηση και άλλο η έωλη καταγγελία. Όταν η κριτική στηρίζεται σε εντυπώσεις και όχι σε δεδομένα, χάνει το κύρος της και μετατρέπεται σε επανάληψη φράσεων που δεν αντέχουν στη δοκιμασία των γεγονότων.

Η αντιπολίτευση, για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να μην περιορίζεται στη δημιουργία εντυπώσεων. Ο ρόλος της δεν είναι ούτε ο αρνητισμός, ούτε ο μηδενισμός, αλλά να συμβάλλει με κριτικό πνεύμα στην πρόοδο. Γιατί τελικά, μια καλοπροαίρετη αντιπολίτευση είναι εκείνη που ωφελεί τον τόπο. Η αλήθεια είναι ότι σε μια εποχή δύσκολη και με σύνθετες απαιτήσεις ο εύκολος λόγος της απόρριψης είναι δελεαστικός. Η διαφορά ανάμεσα στη ρητορική και στην πραγματικότητα είναι ότι η πρώτη παράγει εντυπώσεις, ενώ η δεύτερη παράγει έργο.

Ο ουσιαστικός έλεγχος είναι πολύτιμος, γιατί κρατά κάθε αρχή σε εγρήγορση. Ο ανέξοδος θόρυβος, όμως, απλώς αποδυναμώνει τον ίδιο τον θεσμό της αντιπολίτευσης. Ο δημόσιος λόγος, όταν στηρίζεται σε ατεκμηρίωτες κατηγορίες, παύει να υπηρετεί την κοινωνία και μετατρέπεται σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Και σε αυτό το παιχνίδι, στο τέλος, χάνουν όλοι.

Η πολιτική δεν είναι πεδίο συνθημάτων, αλλά ευθύνης. Και το αληθινό ζητούμενο δεν είναι ποιος θέλει ή δεν θέλει, αλλά ποιος μπορεί να δει την αλήθεια, να συνεργαστεί και να προσφέρει ουσιαστικά στον τόπο του.

Γιάννης Βαθυάς