Οκτώ μήνες τώρα παρακολουθώ με ενδιαφέρον ουσιαστικό τα τεκταινόμενα στην Άνδρο. Και με την επαγγελματική μου ιδιότητα και διαστροφή αλλά και με την ιδιότητα του πολίτη που έχει επιλέξει να ζει στο νησί. Με την προσέγγιση αλλά και την απόσταση του «ξένου», όπως με ισορρόπησε ένας φίλος.

Πολλά με χαροποιούν, άλλα με θλίβουν. Σε άλλο σημείωμα θα αναφερθώ αναλυτικά, αλλά τα γνωρίζετε όλοι. Αντικείμενο αυτού του σημειώματος είναι το δάσος, όχι τα δένδρα. Θέλω λοιπόν να πω ευθέως ότι η ποιότητα ζωής, ακόμα και τον σκληρό χειμώνα, είναι ανώτερου επιπέδου, το νησί λειτουργεί, οι άνθρωποι οραματίζονται.

Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι οι απόψεις που εκφράζω είναι προσωπικές, δεν έχουν να κάνουν με την παρούσα δημοτική αρχή, η οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη κάνει μια χαρά τη δουλειά της χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί και καλύτερα, αντέχουν στην κριτική και την αντίθετη άποψη αλλά δεν δίνουν κανένα δικαίωμα παραποίησης ή οποιουδήποτε είδους εκμετάλλευσης. Κυρίως, είναι καλόπιστες.

Η Άνδρος είναι ένας ευλογημένος τόπος. Με ένα ανάγλυφο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, με κυρίαρχη τη ναυτοσύνη και ιδιαίτερο χαρακτήρα, ένα σημείο αναφοράς στο Αιγαίο, στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Απόδειξη οι πολυάριθμες θετικές αναφορές σε μέσα ενημέρωσης όλου του κόσμου.

Είναι όλα τέλεια; Προφανέστατα όχι. Δεν θα είχαμε κανένα λόγο ύπαρξης αν δεν υπήρχε η προσπάθεια της βελτίωσης, της προόδου. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτηματικά. Γιατί τόση γρίνια; Γιατί τόση ένταση; Γιατί τόση και τέτοια επίδειξη μοναδικής αγάπης για το νησί; Δεν το αγαπούν όλοι το ίδιο; Γιατί τόση και τέτοια αντιπαράθεση επώνυμη κι ανώνυμη, τόσοι είναι οι ανώνυμοι δεν φταίνε. Δε θέλουν όλοι να αναπτυχθεί η Άνδρος; Δεν θέλουν όλοι δουλειές, τουρισμό, νέες ευκαιρίες, ζωή για τους νέους και τις οικογένειες; Γιατί τόση μικροπρέπεια  και εσωτερικές έριδες; Μπορεί να προχωρήσει ένας τόπος όταν κάθε πρωτοβουλία μικρή ή μεγάλη σκοντάφτει σε αντιδράσεις και αμφισβήτηση; Όταν η συζήτηση δεν είναι «πώς θα το κάνουμε», αλλά «ποιος θα το κάνει»;

Μπορεί η Άνδρος να γίνει εξωστρεφής; Η απάντηση σίγουρα είναι «ναι». Εργατικοί, ταξιδεμένοι και μορφωμένοι άνθρωποι καλής εκπαίδευσης και παιδείας την κατοικούν. Θέλουν όλοι να έρθει ο επισκέπτης στην Άνδρο και να βρει ένα νησί φιλικό, οργανωμένο, με υποδομές και ταυτότητα; Αν ναι, τότε οι κακής ποιότητας έριδες περισσεύουν.

Η εξωστρέφεια δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι στάση. Είναι επιλογή να στραφείς προς τον έξω κόσμο, να προβάλεις τα δυνατά σου σημεία, να αναζητήσεις συνεργασίες, να ανοίξεις πόρτες. Είναι να βγεις από το «εμείς και οι άλλοι» και να μπεις στο «όλοι μαζί». Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπορεί να λειτουργήσει η κοινότητα και όχι αντίπαλα στρατόπεδα;

Ανάπτυξη δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι να έχεις νέους ανθρώπους που μένουν στο νησί γιατί βλέπουν μέλλον. Είναι να έχεις τουρισμό που σέβεται και αναδεικνύει την ταυτότητά σου. Για να πετύχει αυτό, χρειάζεται επαγγελματισμός. Θέλουν όλοι ένα νησί που να διαφημίζεται για την καθαριότητα, τα μονοπάτια, τις παραλίες, τις εκδηλώσεις του; Θέλουν όλοι ένα νησί που πέρα από τα σύνορά του είναι παράδειγμα ή υποσημείωση;

Η απάντηση είναι στο χέρι όλων. Το μέλλον της Άνδρου, του κάθε τόπου, δεν θα το φέρει ούτε η τύχη ούτε οι «άλλοι». Θα το φέρουν όλοι. Χωρίς μικροσυμφέροντα, χωρίς εγωισμούς, χωρίς φοβίες, χωρίς ανούσια γρίνια, χωρίς μικροπολιτική, χωρίς διχασμό αλλά με εξωστρέφεια δομημένη και αποτελεσματική.

Αυτά από τον «ξένο».

Γιάννης Βαθυάς